Relatos

A purificación de Vedra

Esta noite, a néboa esténdese sobre a terraza que se sostén sobre o mar, formando unha sorte de cúpula illante. Ela chega tarde ao concerto. Presenta un aspecto desaliñado. Viste unhas medias negras recubertas de cinsa e po e unha gabardina de coiro negro. Os seus ollos agóchanse detrás duns anteollos tamén negros, de cristais opacos. A maioría dos seus cabelos reúnense nunha vella goma de cor azul escuro, mais outros rexeitan a uniformidade e descolócanse en distintas direccións. A súa cara destaca polo seu carácter esbrancuxado. Entre os dedos índice e corazón suxeita a metade dun cigarro. Introdúceo entre os beizos cada poucos segundos e sórbeo con moita ansiedade.

—Non deixamos nunca o tabaco. Eh, Vedra? —lánzalle a camareira nada máis vela.

Ela respóndelle cunha mirada na que se mesturan ofensa e odio.

—Xa calo, xa calo. Que vai ser, o de sempre?

Pontevedra afirma coa cabeza e senta na cadeira que xa lle teñen, por costume, reservada. Bota a cabeza cara atrás, segue a chuchar do seu prezado acompañante e relaxa todo o corpo. A señora volve rapidamente cunha bandexa e pousa a cunca de café ben quente encol da mesa.

—Tes moi mala cara, querida. Ocórreche algo?—pregúntalle. Percíbese preocupación na súa maneira de entornar os ollos, que apenas se divisan baixo as moitas engurras acumuladas ao longo de tantos anos. O seu pelo fino e cano, recollido nunha elegante cola de cabalo cunha pinza marrón, escasea, e o seu corpo xa adoptou para sempre forma de media lúa.

—O de sempre, señora Lúa, o de sempre… Sinto que algo non vai ben no meu interior. Deben de ser os anos, que xa vai unha vella… Non hai noite que descanse.

A vella Lúa, que non comprendía o que lle estaba a acontecer a aquela muller que para ela non era máis que unha rapariga, sentou a carón dela, colleulle a man dereita, abrigouna entre as súas e contestoulle:

—Pois que farás cando cumpras a miña idade, querida? En comparación con outras moitas cidades, ti aínda es moi nova, así que menos lerias, de acordo?

—Seino, claro que o sei… Pero é que me sinto continuamente moi pesada, prezada Lúa. Todas elas non están construídas, coma min, de pedra.

—Todas non, pero ten moi presente que non es a única.

Nese intre, Pontevedra impulsou o seu tronco cara adiante, asegurouse de que ninguén dos asistentes estivese atendendo aquela conversa e deslizou sensualmente os anteollos ata que estes quedaron colgando da punta do nariz.

—É que, ademais, sucédeme algo ao que non lle atopo nin explicación nin solución. O caso é que me dá ata vergoña comentalo… —confesou en voz moi baixa.

—Fala, miña rula; xa sabes que comigo non has ter problema.

—Verá, señora Lúa, estanme a saír uns buratiños moi pequenos nas pernas… E podo ver os meus ósos a través deles! Para serlle sincera, teño moito medo. Non sei de que se pode tratar.

—Ai, rapariga: seguro que non é tan malo coma ti cres.

—E cada día son máis, e cada vez máis grandes todos eles!

—Pero tes que te…

—E eu xa non sei que facer, porque o máis curioso é que non me doe, non me doe nadiña!

—Escóitame, que esta vella sabe moito. Coma acertadamente din por aí: máis sabe o diaño por vello que…

—E disto xa hai un par de semanas, e malia que esteamos en verán, veña a tapar as pernas todos os días! Isto non é vida nin é nada!

—Pero queres calar dunha vez e escoitarme?! —gritou Lúa, que xa estaba farta de ser amable e, porén, ignorada. O seu ton amable e xentil converteuse en autoritario —. Acompáñame á cociña.

As dúas mulleres dirixíronse a unha estancia, que, debido á hora tardía que se marcaba no reloxo, atopábase inhabitada e sumida na escuridade. Cando se dispoñía a premer o interruptor da luz, a señora Lúa, a quen lle custaba andar xa había moito tempo, tropezou. Non caeu ao chan, senón que o seu tronco detívose sobre unha mesa na que secaban varias tarteiras. Produciuse un estrondo considerable.

—Señora Lúa! Está ben? —preguntou Pontevedra mentres se aproximaba ao corpo da vella
camareira.

—Si, si, non te preocupes. Xa estou acostumada a esta sorte de accidentes.

Lúa ergueuse e colocou ben o mandil e tamén o pelo, que se lle revolvera por completo.

—Senta aí e quita as medias —ordenou—. Quero ver eu esas pernas.

Pontevedra obedeceu mansamente. Posou lentamente as nádegas nunha vella cadeira de
madeira e, tamén lentamente, espiu as súas dúas extremidades inferiores. A señora Lúa colocou
os xeonllos no chan para examinalas adecuadamente.

—Entendo, entendo… —murmurou.

—É moi grave? —inquiriu Pontevedra moi preocupada.

—Para nada, Vedriña, para nada. É algo moi bo.

—Como que bo?

—Boísimo. Non se trata de bichos nin de nada semellante. O caso é que te están a remodelar.

—Non entendo.

—Desde dentro, os teus habitantes estante a esculpir de novo. É coma se quixeran actualizarte, como fan cos ordenadores. Cada canción que se compón no teu interior e cada poema que se escribe dentro de ti, por poñer dous exemplos, producen o mesmo efecto que unha martelada no teu corpo. De aí os ocos que comezan a percibir nestas preciosas pernas. Chegou a hora de reinventarse!

—E cando han pechar os buracos?

—Temo seriamente, querida, que vas ter que deixar de fumar. Non negarás que a pedra que te compón xa está demasiado ennegrecida, e todo por culpa do maldito tabaco! Agora que o teu corpo está recibindo unha gran cantidade de aire puro, negarase a seguir vivindo nun estado de contaminación permanente. Así que, ata que non prescindas do tabaco, as aberturas seguirán aí para intentar paliar os efectos nocivos de tanto fume.

—Comprendo… Moitas grazas, señora Lúa, vostede sempre velando por nós… Farei o esforzo: non fumarei máis. Xúrollo —dixo mentres cubría de novo as pernas coas medias.

—Alégrame escoitar iso. Xa verás como esta renovación che vai vir ben. Sentiraste renovada e moito menos pesada. Mais a ver se comezamos a coidarnos de xeito continuo, non só ao verlle as orellas ao lobo.

—Como sempre, non podo facer outra cousa que darlle a razón. Marcho xa, que esta é a hora na que en min só está desperta a tranquila creatividade dalgúns artistas nocturnos e teño que aproveitar para repousar un pouquiño.

—Claro, miña rula; descansa. Deica mañá.

—Deica mañá, señora Lúa.

Pontevedra saíu da cociña daquel bar que permanecía continuamente aberto sobre o mar do Sistema Solar. Reparou en que a néboa que envolvía a escena parecíaselle moito ao fume e apurou o paso para deixala atrás. O marido da señora Lúa, que durmía no piso superior ao bar, baixou, preocupado, en pixama:

—Escoitei moito ruído na cociña. Pasou algo?

—Nada, meu prezado Sol. Volve durmir, que aínda faltan unhas horas para que comece a túa
quenda.

Relato que acadou o segundo premio do II Concurso de Relato Breve da Biblioteca Pública de Pontevedra

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s