Poesía

Preguntáronme por que xiraba. Eu respondo

No inicio a pureza enchíame
alí, no comezo de min,
e despois todo se torceu:
zig-zags, curvas, serpes.

Deixara de ser eu para converterme
na miña propia pedra.
Volvinme de granito:
cada punto, unha historia
putrefacta,
retorcida,
contaminada,
velenosa.

No medio da miña propia espiral
fun envexa, corrosión e,
cando me dei de conta,
intentei xirar sobre min
co fin de atopar o meu comezo,
mais só me retorcía, perdida:
nada tiña inicio,
tampouco fin,
deviñera eterna.

E así permanezo neste remuíño persoal,
bicando as verbas leitosas, escumosas,
que eu mesma me entrego a través do ar.
Non respiro.
Lambo
e si, tamén gozo.

Avanzo absorbendo
a miña furia,
empregándoa na miña contra,
volvéndome o meu propio antónimo.

Confío en que todo estoure
para volver comezar,
gozar de novo da miña esquecida pureza,
unha verba que non existiría
de non ser por esta carraxe,
esta liña envolvente,
hipnótica,
fatal e infinita
que me define.

— Poema incluído no poemario Nenæspiraes (2015)

8
Fotograma de Les quatre cents coups, de François Truffaut

 

 

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s