Poesía

Casa primeira

Hai unha casa de pedra e de pan,
de ternura e de espanto, en Naemor.
Xulio L. Valcárcel

5990149093_88f070dd64_o

 
Aínda lle chaman Santoalla á aldea esquecida
na que naceu papá, punto de fuga no que
converxen ladeiras salvaxemente verdes,
cunca onde caen as pingas dos recordos
carcomidos polo tempo.

Cando penetrei de nena por vez primeira
na verdade de Santoalla atopeime
coa miña casa primeira,
aquela que os avós construíron
coas mans que só coñecen
o pan e a auga.

Naquel antigo fogar, tras o abandono,
quedaran incrustados na terra máis hermética
moreas de xoguetes que non puiden rescatar
malia o común da inocencia.

Santoalla ensinoume o que acontece
cando un atopa sen querelo o inicio
do seu camiño e que é posible definirse
en lugares que parecen xa non ser.

Chameille casa primeira
a unha estrutura reducida a ruínas
porque elas me ofreceron
a posibilidade de mergullarme
nos poros das raíces que aínda me conteñen
malia a a dor, a ausencia
e a perda.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s