Colaboraciones · Poesía

O circo da dignidade

Cubrín o meu corpo coa languidez
da vergonza para non espantar
os asistentes durante a recepción.

Ocultei tamén o pé dereito
por medo á carne máis lasciva
e no meu interior activouse
o mecanismo máis obsceno.

Ao comezo ofrecín aos espectadores
a voz como única identidade.

Logo fun desvestindo aos poucos
cada centímetro de pel
e invoquei todo o que suprimira
de min de xeito consciente.

Eles, aínda ignorantes da mudanza,
seguían prendidos do sinuoso fío
da miña voz.

Ao final, espida por completo,
calei.

Eles contemplaron
e comprenderon que eu non era
o que sempre viran.

Servinme entón da rosa
e tatueilles nas mans
o circo da dignidade.

Poema publicado na Revista Orballo

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s